Een jaar geleden mailden we dolgelukkig naar Connie om het heuglijke nieuws van een tweede kindje te melden. Hoe zat het ook al weer, wanneer mochten we op bezoek, naar gynaecoloog,… . Vlugge reacties en een uitnodiging voor het vlaaienfeest , brachten ons al een stap verder!
Met een glimlach op het gezicht denk ik terug aan de vroedvrouwbezoekjes, de steun, het gehoord worden in de onzekerheden, gelukzaligheden van het moederen.
Gewoon de tijd krijgen om rustig te vragen wat je wil vragen, nog eens vragen als je het niet begrijpt, … . De drie bezoekjes aan de gynaecoloog werden zo voor ons ook rustiger omdat we niet zo nodig moesten denken aan ‘vraagjes’ voor hem. De echo was een leuk moment, de opvolging was zo veel meer bij Connie.
De vleugels ontspannen…
Yoga met een steeds bollere buik was even een moment puur voor de buikbaby en mezelf. Samen met een goede vriendin (die vanuit Maaseik naar de lesjes kwam), maakten we iets wonderlijks mee! De rust en de warmte, het contact maken met het kind in m’n schoot, het werd er allemaal veel sterker. En tijdens een massage moment hielden onze wondertjes zowaar een conversatie met elkaar. Zo ongelooflijk, zo bizar maar zo echt! We hadden allebei dat gevoel en zijn er nog steeds zeker van dat ze toen al wilde plannen aan het beramen waren!
Het breken van het ei…
Een tweede kindje, dat gaat vlotter… zeiden ze steeds. Maar nu ik er goed over nadenk, geen enkele keer heeft Connie me dat gezegd, wel: elk kindje neemt zijn tijd, de tijd die nodig is om op de wereld te komen! Tja en tijd nam onze Mauro wel! Nu geen dagen, maar toch … .
Toen hij na een vals alarm op woensdag, s’nachts de weeën in hevigheid in gang zette werd die donderdag de langste dag van m’n leven! Veel te vroeg Connie uit haar bed gebeld, maar oh zo blij dat ze kwam! Met veel plezier Connie ons bed aangeboden, (als ze maar niet terug weg zou gaan, leek ik met heel mijn zijn uit te schreeuwen) ze nam het gelukkig aan! Uren aftellend, uitschreeuwend, uitkijkend naar elk lichtpuntje, beetje bij beetje kwam het uur dat Connie vooropgesteld had dichterbij… tegen de middag zal het er wel zijn… .
Werken, afzien dat is ook bevallen! Maar man,man,man wat was ik blij toen Leen binnenkwam! Leen: dan denken ze dat het bijna gedaan is!!! BIJNA! Ik denk dat ik Leen bijna tot moes geknepen heb, het geloof in mijn kunnen, dat uit haar ogen straalde gaf vleugels. En ja Connie kreeg gelijk om kwart voor één was hij er! Een donker kopje, een manneke, een wonder geboren onder de liefde van de vrouwenmantel!
Een roes van geluk, van vreugde die nog heel lang nazindert in ons huis, een tweede kindje in de badkamer geboren, in ons drakennest!
Als het ei uit is…
De bezoekjes van Connie in de volgende dagen kwamen vaak precies op tijd, op tijd om overijverige grootouders even buiten te kijken, rust en orde op zaken te stellen! De papa gerust te stellen en te helpen onze familiepuzzelstukjes in elkaar te laten vallen! Zoveel meer dan meten wegen en luiers!
Leren vliegen…
Jammer genoeg was er geen moedergroep in de maanden na de geboorte van Mauro. Wel een babymassage bij Leens thuis. Leren voelen, genieten van het lijfje van je baby. Strelen, vertederen, durven… . En ja bij Ella hadden we dat ook gedaan, maar plots is zo’n baby toch weer heel klein en alles lijkt weer nieuw! De olie warm onder je vingers, de bewegingen steeds zekerder over zijn velletje. Ja t was een mooie aanzet om daarna nog vaak opnieuw te proberen. Die eerste keer was hij misschien nog wat klein voor zo’n groepssessie, maar genoten hebben we allebei.
nog een ei?
Als er nog een babytje bij zou komen, is er in elk geval één zekerheid… opnieuw willen we een mooie tocht maken net zoals bij Ella en nu Mauro, een tocht met de vrouwenmantel.
Merci Connie, Leen, Hilde, …
Ilse, Bert
Mauro en Ella
(Ella 31 januari2006, Mauro 23 april 2009)