Zondagavond 17 mei 2009, we zitten samen aan tafel te eten. Ik heb weer zo’n weeïg gevoel in mijn buik, de laatste twee nachten had ik dat ook echter nu voelt het dieper. Ik ga even achterover zitten en gelijktijdig gaat mijn telefoon, waarop iedereen aan tafel in koor roept: “Da’s Luka om je te vertellen dat ze eraan komt”.

Het weeïge gevoel blijft die avond aan houden en innerlijk weet ik dat Luka aan haar reis naar buiten is begonnen. Die avond voor ik ga rusten bel ik Connie om haar te vertellen dat het gaat beginnen. We spreken af dat ik haar zal bellen als ik om de 5 minuten een wee krijg en deze ongeveer 60 tellen aanhoudt.

Ik bel Erik om hem te laten weten dat het echt gaat beginnen die nacht en hij zijn spullen vast klaar mag zetten om richting Kasteel te komen.

Rond 23.00 uur komt Irene thuis en samen zetten we de laatste spullen klaar op de badkamer, waarna ik nog een beetje ga rusten voor de lange nacht die komen gaat. Echter slapen kan ik niet, ik ben veel te opgewonden om te slapen, ik vind het toch wel spannend dat de bevallingsreis nu echt is begonnen en ik Luka binnen niet al te lange tijd in mijn armen mag houden.

Rond 2.30 volgen de weeën elkaar steeds sneller op en worden ook intenser. Samen met Jeanne maak ik het bevallingsbad in orde. In de tussentijd bel ik Erik weer om hem te laten weten dat Luka zich nu echt aankondigt en ik het fijn vind als hij richting Nieuwenhoven komt, ook bel ik mijn moeder nog even om te laten weten dat haar kleindochter onderweg is.

Samen met Jeanne probeer ik de tijd tussen de weeën bij te houden en ik heb al bijna een uur lang om de 5 minuten weeën. Het lukt me niet de tijd van de weeën zelf bij te houden, ik vergeet steeds te tellen als er weer een wee komt, tja zo haal ik de de 60 nooit.
Ik bel Connie en binnen het uur is ze er. Ik overleg met Jeanne of we Irene al wakker zullen maken, we besluiten haar nog even te laten liggen, de nacht is nog lang.

Als Connie komt lig ik inmiddels in het ligbad in afwachting tot het bevallingsbad volledig gevuld is. Het water voelt fijn en het helpt me om de weeën die steeds heviger worden op te vangen. Connie luistert naar de hartslag van Luka, zoals altijd is ze in goede conditie. Mijn baarmoeder is nog volop aan het verstrijken en de ontsluiting moet nog beginnen, dus we hebben samen nog wat uurtjes te gaan, dit moet ook zo zijn want even later belt Leen, die nacht wordt er nog een kindje geboren en Connie gaat ondersteuning bieden.
Ik ben in goede handen hier thuis met zo’n fijn team van mensen om mij heen, dus het voelt goed dat Connie een paar uurtjes weg gaat, ik kan haar altijd bellen.

De nacht vordert en we gaan langzaam richting ochtend. Erik is inmiddels gearriveerd en het is fijn dat hij er is. Ook Irene is met al haar zorgzaamheid aanwezig, ondertussen is Jeanne nog even gaan rusten. De badkamer heeft een warme, veilige en intieme sfeer, ik voel me goed en in mijn kracht. De weeën worden heviger en volgen elkaar steeds sneller op. Als ik even uit bad ga word ik me bewust van de zwaartekracht en heel even word ik bevangen door emoties en vraag me af hoe vrouwen het voor elkaar krijgen zonder water te bevallen en weet ik waarom ik vanaf het eerste moment innerlijk wist dat ik in water wilde bevallen.
De natuurlijke warmte verzacht de pijn en helpt me met heel mijn aandacht in mijn lijf aanwezig te blijven.

Als het ligbad te klein begint te voelen, zo nu en dan krijg ik het gevoel eruit te willen breken, ga ik naar het grotere bad. Het voelt zalig, wat een ruimte. Boven het bad heb ik een doek gehangen waarin ik al mijn oerkracht kan focussen, de rest van de reis laat ik het doek niet meer los.

Tussen de weeën door krijg ik zo nu en dan de slappe lach, het voelt wel maf om dan even helemaal niets te voelen, alsof ik gewoon ontspannen een bad neem.

Inmiddels is het al ochtend en Connie is weer op het kasteel.

De verbinding met een intense oerkracht in mij wordt steeds groter, ik beweeg me in mijn eigen wereld en vind ieder moment prachtig. Tijdens de weeën voel ik me in een diep contact met mijn eigen wezen en in verbinding met Luka, wat een rijkdom.
De momenten ertussen ben ik me volledig bewust van wat er om me heen gebeurt en ben ik aanwezig, in verbinding met een fantastisch krachtig team van mensen. We zingen samen mantra's en ik ervaar een diep zijn. Af en toe zijn de momenten tussen de weeën in zo kort dat ik zo nu en dan denk: ”Nu al weer, ik heb nog even pauze nodig”
Ik voel de wee aankomen en voel precies wanneer hij weer weg trekt.
De weeën veranderen en Connie controleert nogmaals de ontsluiting, inmiddels 8 cm, van binnen voel ik een intense vreugde, mijn hart maakt een sprongetje, het duurt nu echt niet meer lang.

Ik vraag Erik of hij samen met mij in bad wil komen, ik wil zijn kracht voelen zodat ik zo nu en dan mezelf helemaal in zijn kracht mag overgeven om me voor te bereiden op een volgende wee.

De weeën blijven elkaar opvolgen, wow dat persen is echt wel heftig. Tussen de weeën door is het heerlijk bij Erik in de armen te rusten. Tijdens de persweeën heb ik heb het gevoel de richting kwijt te zijn waar ik naartoe moet persen, Connie weet me echter heel goed terug te brengen naar mijn eigen lijf zodat ik de richting vind. Even heb ik het gevoel dat het niet past, ik in brand sta en dan weer voel ik me verbonden met iets dat groter is dan mezelf. Dan komt er een moment dat ik weet nu doorpersen, pijn is geen pijn meer en dan voel ik een enorme warmte gloed door mij heen gaan, het wonder dat leven heet heeft zich voltrokken. Ik kan alleen nog maar huilen, huilen van een intens gevoel van liefde, een liefde die ik niet eerder gevoeld heb in mijn leven, de liefde voor mijn prachtdochter Luka.